Wandelen door Westerwolde met verslaggever Caspar Janssen! Verslag 105

zaterdag 18 november 2017

Wandelen door Westerwolde met verslaggever Caspar Janssen! Verslag 105

De Volkskrant-verslaggever Caspar Janssen, a.k.a. Casper Loopt, is begin mei 2017 begonnen aan zijn wandeltocht door heel Nederland. In één jaar wil hij de twaalf provincies van Nederland al wandelend doorkruizen. Elke maand doet Casper een andere provincie aan. Dagelijks schrijft hij een verslag waarin hij de lezer op de hoogte houdt van wat hij ziet en meemaakt.

Casper heeft samen met Jan Loots vier dagen door Westerwolde gewandeld. Loots heeft hem kennis laten maken met onze regio. In een viertal verslagen schrijft Casper onder andere over de Ruiten Aa, het Eemsdal, de bossen van Ter Apel en de boerderijen in Smeerling.

‘Nu al vind ik dit gebied, diep weggestopt tegen de Duits grens aan, het best bewaarde geheim van Nederland.’

Benieuwd wat Caspar Loopt over Westerwolde schrijft? Lees onderstaand zijn wandelverslag no. 105!

Smeerling / Ruiten Aa

En dan, in Westerwolde, krijg ik opeens het idee dat het helemaal klopt. Vanaf Smeerling, waar acht historische boerderijen een beschermd dorpsgezicht vormen, loop ik door het beekdal van de Ruiten Aa. Bos, beek, houtwallen, hagen, kleine akkers, graslandjes met Lakenvelders, herfstkleuren, paddestoelen. Het is een druilerige dag, maar dat drukt de pret niet, koperwieken vliegen over en verder meander ik mee met de beek. Hier voelt het vertrouwd, en ik vraag me af of dat aan mij ligt, omdat ik dit landschap herken uit mijn jeugd, of omdat dit nu eenmaal het landschap is waarin iedereen zich thuis voelt. Beide, vermoed ik.


Dit is wat er uit de bus rolt wanneer je mensen vraagt wat ze mooi vinden. Niet per se eindeloze bossen, ook niet de moerasnatuur waar vogelliefhebbers dol op zijn, zelfs niet de Waddenzee, en ook niet het grootschalige boerenland. Nee, bosranden, bloemrijke hooilandjes, kleinschalig akkerland, kronkelende beekjes, lichte glooiing. Ik zie het maar als een onbewust verlangen naar intimiteit.

 

Er is over nagedacht, hier. Al bijna twintig jaar wordt er gewerkt om de Ruiten Aa weer te laten stromen en meanderen, om de dammen uit de weg te ruimen, waardoor ook vissen weer van en naar de Dollard kunnen migreren. En niet alleen dat: over een lengte van 35 kilometer beek is ook de brede omgeving erbij betrokken. Op sommige plekken valt het goed te zien, die buffer van natuurvriendelijke landbouw om de natuur heen.

In de buurt van Weende rennen twee reeën door het veld, ik zie vliegenzwammen en ik maak een haas aan het schrikken, zelf word ik achtervolgd door koeien. Je kunt zeggen: dit is jarenvijftiglandschap, typisch nostalgie. Voor Westerwolde lijkt dit de toekomst. De gemeente kreeg al het predikaat Cittaslow, een Italiaans keurmerk dat alleen wordt uitgedeeld als er echt werk wordt gemaakt van landschap, van natuur, van streekproducten, van cultuurhistorie, van gastvrijheid. Het duurt nog even voordat het beekdal over de volle lengte is opgeknapt. Nu al vind ik dit gebied, diep weggestopt tegen de Duits grens aan, het best bewaarde geheim van Nederland.

Deel deze pagina