Op de fiets door wonderlijk, gevarieerd en bijna romantisch Westerwolde!

maandag 26 augustus 2019

Op de fiets door wonderlijk, gevarieerd en bijna romantisch Westerwolde!

Zo robuust stoer als de weidsheid van Groningen is, zo schitterend romantisch kan deze provincie ook zijn. Westerwolde, met zijn Ruiten Aa en gevarieerde bossen is een schitterend gebied, intiem bijna.

Eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, is het eerste gedeelte van de route die we vandaag fietsen meteen het allermooiste van de tocht. Vlak na Sellingen ligt namelijk het buurtschap Ter Borg. Prachtige boerderijen uit de negentiende eeuw kijken uit op louter rust. Er is een schaapskooi uit de zeventiende eeuw, veel groen, een prachtig fietspad, een graanveld schijnt geel tussen het loof door.

De Ruiten Aa (zie kader) voelt zich hier thuis. Rondom het riviertje liggen houtwallen en niet al te grote akkers. Hoe mooi kan een fietstocht beginnen. We kijken er rond, maken foto’s. Zo schiet het voor geen meter op maar wat zou het.

We hebben even daarvoor de auto geparkeerd in Sellingen, of Zèlng zoals de reisgenoot zegt. Bekend terrein, hier hebben we elkaar heel lang geleden leren kennen.

Via het al bezongen Ter Borg fietsen we door het Borgerveen langs rustige buurtschappen met prachtige namen als Lauderzwarteveen en Lauderbeetse.

We volgen de weg ten westen van de doorgaande route Sellingen - Ter Apel. Ergens links weten we De Poststruiken, een prachtige ijsbaan. Bij de boerderijen rechts hangt de was kalm te drogen en verder valt er ook vrij weinig te beleven. Zo is het goed.

MEANDERS

Links van ons slingert de Ruiten Aa gezellig met ons mee, verscholen achter de bomen en de houtwallen.

Bij Ter Wisch pakken we even het fietspad langs de doorgaande weg van Sellingen naar Ter Apel en net wanneer we denken: hmmmm, dat kan toch mooier, buigen we vlak voor Ter Haar linksaf. Weg van het voortrazende verkeer. Wij hebben de tijd. Velden vol wilde bloemen, onkruid zo u wilt, kleuren het landschap, op de achtergrond staan de windmolens van Duitsland energiek te draaien.

Wij draaien op spierkracht onze pedalen rond, op naar Ter Apel. Het fietspad leidt ons door het bos, dit keer langs het Ruiten Aa kanaal. Dit ligt ten oosten van het riviertje waarnaar het is genoemd.

Een jongen staat te vissen bij de Ter Apelersluis, hij heeft een prachtig uitzicht, zonde dat-ie alleen naar de dobbert tuurt. Even verderop probeert een groep verstandelijk gehandicapte mannen de kabelbaan over het kanaal uit. Met de handen draaien ze een wiel in het bakje rond om zo naar de overkant te geraken. Op mijn vraag of dat zwaar werk is laten de mannen hun enorme spierballen zien. Ja, dan is het een makkie.

Er kunnen twee personen in het gebakje maar voor fietsen is geen plaats. „Misschien aan de buitenkant vasthouden?”, oppert een wandelaar. Op het dak dan? Maakt niet uit, we hoeven niet eens naar de overkant.

KLOOSTER

Op deze windluwe dag is het makkelijk fietsen. Geen heuvels, nauwelijks wind, echt moe worden we niet. We hebben adem over om even om te rijden, even kijken naar het klooster waar Ter Apel zo bekend van is.

Na de lunch fietsen we langs Polderputten, bij autocrossers zeer bekend. Zonder paspoort en zonder het echt te merken rijden we zo het buitenland in, we zijn in Barenfleer. Het gehucht Hanetange ligt slechts voor een klein deel in de gemeente Westerwolde. Het grootste deel ligt op en over de grens met Duitsland en hoort bij het dorp Rütenbrock waarvan we de kerktoren in de verte zien. De huizen zijn anders, de luiken zijn dicht, de auto’s hebben witte nummerborden maar geen bord dat je even waarschuwt, geen slagboom, niet eens een streep op de weg.

Een kilometer of 2, 3 fietsen we vlak langs de grens. Dan gaan we rechtsaf, terug naar Nederland. Een man toont zijn enorme tatoeages op zijn blote bast, tegelijkertijd laat hij zijn piepkleine hond uit. Dat had wat ons betreft wel andersom mogen zijn. Nog een grens passeren we: die van Drenthe. We fietsen 300 meter die provincie in, steken de brug over van het Stads-Compascuumkanaal en fietsen zo, hopla, Groningen weer in. Hatseflats, dat was Drenthe.

Koud terug in Groningen ligt een Duitse boot te wachten tot hij de sluis in mag. Wij wachten mee, altijd leuk om te zien hoe dat gaat. Dat vinden vier mannen aan de overkant ook. Signalement: op leeftijd, nogal wat overgewicht, (te) strak T-shirt, pet op en allemaal hebben ze een oogverblindend blinkende scooter. De buiken van buurtschap Barnflair.

Via buurtschap De Maten komen we via fraaie huizen en dito tuinen in Ter Apel. Daar waren we al maar het fietsen gaat vandaag om de reis en niet om de bestemming.

Het leven is niet alleen maar feest: het stuk naar Ter Apelkanaal is saai. Op de kruising raken we tot overmaat van ramp nog verdwaald ook. We verlangen naar mooie natuur. Zoiets als Ter Borg maar dat zal wel weer te veel gevraagd zijn.

ROOFVOGEL

Voor het Avebe-terrein slaan we rechtsaf. Een bord waarschuwt ons voor een gevaarlijke roofvogel. Niet nodig, de jongen zijn al groot. Na enkele Avebeluchtjes getrotseerd te hebben fietsen we het bouwland in. Hier wordt het alweer erg mooi. Sproeiers spuiten water over het veel te droge land, af en toe vangen we een verfrissend spatje op. Daarna gaan we zigzaggend naar Jipsingboertange. Stukje via de ‘gewone’ weg naar rechts, dan weer linksaf het fietspad op, het bos in. Zo komen we ook langs de zandafgraving van Sellingerbeetse waar mensen een verfrissende duik nemen. Lekker afwisselend, zo.

Na Jipsingboertange krijgen we flink de vaart erin. Het voelt alsof we naar beneden gaan. Achter elkaar aan, het fietspad is te smal voor ons samen, suizen we naar Jipsinghuizen. Het laatste stukje naar Zèlng gaat via het fietspad langs de weg. In Sellingen staat de auto dus daar knijpen we in de remmen. Helaas, want als we even zouden doorfietsen waren we opnieuw in Ter Borg. Had ik al verteld hoe mooi dat is?

Volgende keer fietsen we deze route andersom. Bewaren we het lekkerste voor het laatst.

Open publicatie 

Deel deze pagina